هنگامی که به سیره امام علی(ع) از نظر قرآن و حدیث و شعر نظر می افکنیم،حقیقتاً پی می بریم که این بزرگوار از سبقت گیرنده ترین و با سرعت ترین افراد به سوی دین اسلام و ایمان به رسول خدا و با همّت ترین افراد در همه شئون به ویژه جنگها بوده که قهرمانان عرب و فحول جنگی از جمله عمربن عبدودها را به خاک ذلّت نشانده و بینی عصاره احزاب که امید کافّه کفّار عالم بود را با همّت الهی خود به خاک مالیده تا حدی که “حزیمة بن ثابت ذوالشهادتین”می گوید:”من عبد– خادم -جوانمردی هستم  که سوره هل اتی درباره او نازل شده – و تا چه زمانی آن را پنهان کرد؟ و مخفی کردن آن را تا چه موقعی ؟”^۱

ابن عباس می گوید:”حسن و حسین(ع) بیمار شدند.پیامبر(ص) با جمعی از یاران به عیادتشان آمدند،و به علی(ع) گفتند:ای اباالحسن! خوب بود برای شفای فرزندان خود نذری می کردی،علی(ع) و فاطمه و فضّه خادمه نذر کردند اگر شفا یابند سه روز روزه بگیرند.(طبق نقلی خود حسن و حسین(ع) هم روزه گرفتند).

چیزی نگذشت که هر دو شفا یافتند،درحالی که فاقد مواد غذایی بودند.علی (ع) سه من جو قرض گرفت و فاطمه(س) یک سوم آن را آرد کرده و پخت،آنگاه سائلی بر در خانه آمد و گفت:السّلام علیکم یا اهل بیت النّبوه،مستمندی از مستمندان مسلمین هستم.غذایی به من بدهید خداوند به شما از غذاهای بهشتی عنایت کند،آنها غذا را به مستمند دادند و در آن افطار به جز آب افطار نکردند.

روز دوّم را نیز همچنان روزه گرفتند و غذا به همان صورت آماده شده بود،یتیمی به درخانه آمد،آنان ایثار کرده و او را بر خود مقدّم داشتند و با آب افطار کردند و به همین صورت در روز سوّم که اسیری آمد و باز چنین کردند،در آستانه صبح علی(ع) دست حسن(ع)و حسین(ع) را گرفتند و محضر رسول خدا شرفیاب شدند،پیامبر(ص) به چهره آنها نظر افکند،دید آنها ازشدّت گرسنگی می لرزند،برای ایشان گران آمد برخاست و به خانه فاطمه (ع)آمد،دید ایشان در محراب عبادت است درحالی که از شدت گرسنگی چشم ها به گودی نشسته،حضرت ناراحت شد.در این راستا جبرئیل (ع) نزول یافت و عرضه داشت:ای محمّد!این سوره-انسان – را بگیر”.^۲

دراین سوره آمده است:”آنها به نذر خود وفا می کنند و از روزی که عذابش گسترده است می ترسند،و غذای – خود – را با اینکه به آن علاقه – و نیاز – دارند به مسکین و یتیم و اسیرمی دهند-و می گویند- ما شما را برای خدا اطعام می کنیم و هیچ پاداشی و تشکّری ازشما نمی خواهیم”.^۳

هنگامی که اهلبیت(ع) دارای چنین همّت والا و روحیه ایثاری هستند که همانند آنها را درعالم گیتی نمی توان یافت و زمانی که محبّت و علاقه به این ها به استناد آیات برای همه واجب و حتمی شده که پیامبر در آیات مودّت ذی القربی برای نوع بشریت مطرح فرموده که حتی حزیمه ی شاعر در این باره می گوید:”محبّت علی بن أبی طالب – بر هر فرد شاهد و فرد غایبی واجب است”.^۴و نیز حزیمه گفت:”محبّت علی(واجب است)که دارای بلندی همّت است- زیرا او آقای ائمّه(ع) است”.^۵

آری این محبّت واجب شد و بدین خاطر درتمام نمازهای مسلمانان درود بر محمّد و آل محمّد(ص) فرض گردید که اگر خوانده نشود نماز باطل مردود خواهد بود.شایان ذکر است که این محبّت صرفاً با کلام و گفتار،ادا و انجام نمی شود،بلکه محبّت رمز کشش و در ادامه به تلاش و کار و فعالیت می انجامد و در هنگامهای حساس جهت حفظ حکومت دینی و اسلامی که اسلام دستورات اکید دارد بر این تلاش و همّت تأکید و تشویق فراوان دارد.

“بگو اگر خدا را دوست می دارید از من پیروی کنید! تا خدا- نیز- شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشد”.^۶از امام صادق(ع) نقل شده:”کسی که خدا را عصیان کند او را دوست ندارد”.^۷ آنگاه حضرت این شعر را قرائت فرمود:”معصیت پروردگار می کنی،بااین حال اظهار محبّت به او می ورزی – این محال است، و در مقیاس و سنجش کار عجیبی است!”.

“اگر محبّت تو صادقانه بود،اطاعت فرمان او می کردی – زیرا- کسی که فردی را دوست می دارد،از فرمان محبوبش پیروی می کند”.^۸

نتیجه گفتار:اگر مؤمنی ادعا داشت که دوستدار و شیعه “علی بن ابی طالب(ع)”است،یعنی پیرو و دنباله روی اهلبیت(ع)است،و از دو جهت باید به طور جد ائمه(ع) را اُسوه عملی خود قرار دهد:یکی از جهت محبّت واجبی است که به عهده اوست و محبّت رمز کوشش و کار و تلاش است و دیگر از جهت آن که شیعه و پیرو آنهاست،پیرو باید همانند آنان از همّت و تلاش دو چندان بلکه چندین برخوردار باشد.چناچه از رسول خدا نقل شده:”عظیم ترین مردم از نظر همّت و تلاش مؤمنی است که برای دنیا و آخرت خود همواره همّت بورزد”.^۹

پی نوشت ها:
۱- “انا مولی لفتی انزل فیه هل اتی           إلی متی اکتمه؟!اکتمه الی متی؟!”.
۲-الغدیر:۳/۱۰۷تا۱۱۱که علّامه امینی روایت فوق را از   ۳۴ نفر از علمای معروف اهل سنّت نقل کرده است.
۳-انسان:۷ – ۹٫
۴-قال حزیمة:”حبّ علیّ بن أبی طالب   فرض علی الشاهد والغائب”.روضةالواعظین:۱/۱۳۱٫ 
۵-قال حزیمة:” حبّ علیّ علوّ همّة                                                                                   لانه سید الأئمّة”. روضةالواعظین:۱/۱۳۱٫ 
۶-آل عمران:۳۱٫
۷-قال الصادق(ع):”ماأحبّ الله من عصاء”.
۸-قال الصادق(ع):”تعصی الاله وانت تظهر حبّه                                                              هذا محال فی القیاس بدیع”
“لوکان حبّک صادقاً لاطعته             ان المحبّ لمن یحب مطیع”.فلاح السائل:۱۵۸٫
۹-قال (ص):”اعظم الناس همّاً المؤمن الذی یهتم لدنیاه وآخرته”.مجموعه ورام:۱/۴٫ 
منبع:همّت مضاعف،کارمضاعف-سیدمرتضی حسینی اصفهانی.

سلام سلام و صد تا سلام
تبریک میگم ولادت حضرت رضا ع را خدمت همه شما دوستان و همراهان همیشگی شیعه تم!

سه روزه روی این قالب کار میکنم
در این قالب از رنگهای شاد و روشن استفاده کردم
هدر اون به صورت فلش هست
ساعت فلش هم گزاشتم
جستجو با گوگل هم گزاشتم
تمام سی اس اس هست
با همه مرورگر ها هم استاندارد هست!

قوانین استفاده از این قالب : عدم حذف یا تغییر نام و لینک طراح

پیش نمایش قالب |      دریافت قالب

رابطه ما با اهلبیت(ع) یک رابطه وجودی است.آنها همان روح خداوند هستند که درهمه انسانها تجلی دارند و همه ما ذاتاً سهمی از وجودمان از سنخ وجود آنها و تابش آنهاست. درزیارت جامعه کبیره می خوانیم:”ارواحکم فی الارواح و انفسکم فی النُّفّوس:روح های شما درروح هاوجانهای شما درجانهاست”.
همه مردم دارای نفخه و فطرت الهی اند٬که همان تجلی محمّد و آل محمّداست٬یعنی دردرونشان چیزی دارند که با محمّد و آموزه های آل محمّد(ص) سنخیت دارد.

خداونددین خودرا فطری معرفی می کند٬یعنی همان چیزی که مردم درذات و درون خود٬حامل آن هستند:”فَاقم وجهک للدّین حنیفاً فِطرَة الله الّتی فَطَر النّاس علیها لا تبدیل لخلق الله ذلک الدّین القَیّم و لکنّ اکثرالنّاس لایعلمون:پس روی  خود بسوی دین حنیف کن که مطابق فطرت خداست٬فطرتی که خدا بشر را برآن فطرت آفریده و درآفرینش خدادگرگونی است.این است دین پابرجا٬ولی بیشتر مردم نمی دانند”.^۱

بنابراین به  شهادت و گزارش قرآن کریم٬بین ساختار همه انسانها و دین اسلام ٬که دین اعتدال است٬و رهبران آن٬که چهارده معصوم(ع) هستند٬هماهنگی وجوددارد.هرکس که به دستور این دین عمل کند٬آن نفخه الهی و فطرت دین پذیر او فعالتر و شکوفاتر می شود٬یعنی همان تجلی محمّد و آل ایشان که دردرون اوست.باشکوفا شدن تجلی معصومین(ع)دردرون٬شخص به پیامبر و آل ایشان نزدیک می شود.زیرا با اجابت دستورهای دینی سنخیت بیشتری با آنان برقرارمی شود.

به همین دلیل است که هرکس درهرکجای جهان به شناخت صحیح و دقیقی ازاسلام ناب محمّدی(ص)می رسد(نه اسام آمریکایی و من درآوردی وهابیت و بهایت)بسیارسریع محبّت پیامبراسلام وآل ایشان درقلب او شکوفا می گردد.اگر سنخیتی بین انسانها و پیامبر و آل ایشان وجود دنداشت٬پیدایش چنین محبّت و مودّتی٬آن هم با این سرعت محال بود٬مودّت و محبّتی که تاسرحدجانبازی و شهادت طلبی٬انسانهای تازه مسلمان را پیش می برد.

بنابراین اگر در روایات٬قشرخاصی یعنی شیعیان راگروه انتخاب شده٬برای پذیرش آیین و دستورهای اهلبیت (ع)معرفی می نماید٬به این معناست که هر انسانی که روح حق طلبی را درخود تقویت کرده٬تعصب را کناربگذارد٬همان روح حق طلب او رابه تشیّع ومکتب اهل بیت(ع) می رساند.

همه انسانها اهلبیت را در وجودخوددارند٬فقط بایدآن مایه فطری و آن نفخه الهی را درخودتقویت کنندتا محمّد و آل ایشان در وجود او بیدار و زنده شوند و پرتو آنها در وجودشان تجلی کند و هرکس این کار را کرد٬به تشیّع یعنی به حاکمیت روح الهی و فطرت٬برروح حیوانی و طبیعت می رسد.به کلام دیگر موفق به تحمل آیین اهلبیت(ع) و پذیرش ولایت و رهبری آنان می شود و اُلگوهای باطل و غیر متخصص را کنار می گذارد و لیاقت ورود به مکتب تخصصی و داشتن الگوهای حق و متخصص را که مجهزبه به تعلیم مستقیم الهی هستند٬پیدا می کند.پس همه انسانها با داشتن پرتو اهل بیت(ع) درفطرت الهی خود٬راه ورودشان به دین حق بازاست و اینکه آیا به دین حق وارد می شوندیا نه٬بستگی به این دارد که پس ازدریافت اطلاعات لازم ازاسلام ناب محمّدی(ص) ٬تا چه حدتعصب را کناربگذارند و حق گرایی را پیشه خودکنند.
پی نوشت
۱-سوره روم٬آیه۳۰
منبع:عزادار حقیقی-مرتبه پنج گانه سیر و سلوک عزادار – محمّد شجاعی

تحقیقاً یکی از مهمترین امتیازات جامعه شیعه نسبت به سایر جوامع مسلمان این است که جامعه شیعه ، بر خوردار از خاطره عاشورا است.
از همان روزی که موضوع ذکر مصیبت حسین ابن علی ع مطرح شد ، چشمه جوشانی از فیض و معنویت در اذهان معتقدان و محبان اهل بین ع جاری گشت. این چشمه جوشان ، تا امروز همچنان ادامه داشته است؛ بعد از این هم خواهد داشت و بهانه آن هم یاد آوری خاطره عاشورا است.
ما در زندگی سیاسی و اجتماعی مان به کدام درس اهل بیت احتیاج داریم؟ آن را از زندگی این بزرگواران و این بزرگوار بخصوص استخراج کنید و با زبان شعر بیان کنید ؛ اینها لازم و مهم است ، و الا صرف مدح گفتن که الفاظ آن مدح هم گاهی الفاظ مبهمی است که نه شنونده درسته می فهمد که محصول این مدح چه شد و نه گاهی خود گوینده ! کافی نیست.
ما باید اظهار ارادت بکنیم و این اظهار ارادت ، کمال ماست؛
« مادح خورشید مداح خود است » ما به این نباید اکتفا کنیم ما باید ببینیم امروز چه درسی از این بزرگوارها می شود بگیریم.